Balgorrako alderdian ibiliko gara. Alderik urrunena, ekialderantz, Santsoainen dago. Bideari heldu eta gutxira, harriz eta lurrez osaturiko horma natural baten ondotik eginen dugu aurrera; bertan, inguru honetako lurzoruaren morfologia izanen dugu agerian. Ikusiko dugu harkaitza pikor mehez osaturiko hareharria dela, igo ahala gero eta lodiagoa eginen dena. Hareharri hori kareharriarekin dago zementatua, eta toki honetako plubiositatearen ondorioz, zoru basikoak sortuko dira, buztinak ugariak direla, harkaitzen artean ikusten ditugunak bezalakoak. Egun euritsuan bidetik ateratzen bagara, geure botetan itsatsia ikusiko dugu buztin horien ugaritasuna.
Trenbidea azpitik igaro bezain laster, Erregearen Iturria ikusiko dugu. Autopistako tunela zeharkatu eta gero, bidea Balgorrako erreka ondotik doa. Poliki-poliki hasiko gara igotzen Guindilla mendietako mazeletan gora. Bidean minutu batez desbideratu gaitezke “txabola biribila” esaten zaion harrizko eraikuntza bitxia ikusteko. Oboide-itxura du eta Jimeno Juríok dokumentatu zuen. 2 km ingurura, gain batera iritsiko gara, bukaeran tarte maldatsua igo eta gero. Goitik, ibar osoa ikusiko dugu, Tafalla hondoan dagoela.
Paisaia izurtua da, basoberak hartua, arteren batez zipriztindua, den-dena paisaiaren ikuspegia aldatu duten haize-errota lerdenen begiradapean. Pozueloko baserriaren ondotik igaro eta gero, pixka bat igo eta bidexka mehar bat hartuko dugu abaritzen artean; handik gutxira, jaitsiera gozoa hasiko dugu Balgorrako bidean barna ibilbide honen abialekuraino iristeko.
